...

Kral Lear'daki aglanma, dovunme ve beddua lar tipki, oyundaki diger siradan diyaloglar kadar siirsel ve lirik. Ve ben bu dili, bizde yogunlukla, dogu ve guneydogudaki cenazelerde yakilan agitlara, hani o, ozellikle kadinlarin dizlerini dove dove ve yanik bir sesle soyledikleri turkumsu iniltilere benzetiyorum. Bundan kelli W. Shakespeare'i ve yazi dilini pek bi sevdim. Abartili, hem naif hem dokunakli...

Yarab bu ne ölüm bu nası zulüm

Ah edip de ağır başlar ağlıyor

Çiçeği burnunda solan bu gülüm

Toprağa karışan saçlar ağlıyor

Can dayanır mı böyle bir zara

Kaldı kıyamete bendeki yara

Dur mezarcı kazma vurma mezara

Sen görmezsin toprak taşlar ağlıyor

Ötme bülbül ötme bağlar yaslıdır

Bugün Ardanuş'ta çaylar yaşlıdır

Kalan bir Keremdir giden Aslıdır

Ovalar yaylalar köşkler ağlıyor

Efkârı sen gamsız kalmazsın bir gün

Ortada bir tabut bu nasû düğün

Her kimin yüzüne baktıysam bu gün

Çekilir yürekler içler ağlıyor

(Efkâri)

Aslinda hic te yeri zamani degildi, boyle acili agitlarin. Cunku; bugun HIDIRELLEZ. Kışın bittiginin, ozlemle beklenen sicak gunlerin geldiginin kaniti. Bende adet  oldugu uzre, bir gul agaci bulup, ya dibine kibrit coplerinden bir ev yapmaliyim, yahut bir dalina, 1 dilek tutup kirmizi kurdela baglamaliyim. Yan apartmanimizin bahcesinde bir gul agaci var. Aslinda buyuk bir agac degil ama, komsunun tavugu komsuya kaz gorunur misali, bana agac gibi geliyor. Zaten benim nacisane ufak dilegim icin o ufaklikta bir agac yeterli.Yaz geldi, merhaba hayat, yasasin guzel insanlar :))